Авыр балачактан бәхетле картлыкка кадәр

Халык зирәклеге әйтә: яшьлек төрлечә уза, иң мөһиме – картайгач бәхетле булу. Маһирә Имаметдин кызы, һичшиксез, бәхетле кеше. Аның хәтере ачык, ишетүе дә яхшы. Өйдәгеләр еш кына аны энәгә җеп саплавын сорый – ул моны тиз һәм оста эшли. Юбиляр кече улы Айрат һәм килене Кифая белән яши. Тугыз ел элек алар төньяктан кайткан, хәзер инде әби хәстәрлек һәм игътибар белән уратып алынган. “Киленем һәрвакыт тәмле ризыклар әзерли һәм мине беренче чиратта сыйлый. Мине шундый хәстәрлиләр, моның өчен мин аларга бик рәхмәтлемен”, – дип уртаклаша Маһирә әби. Ул Айратның кызы – оныгы Айгөлгә аеруча назлы карый. Айгөл Уфада яши, ләкин мөмкин кадәр ешрак кайтырга тырыша, һәм бу бәйрәм көннәрендә ул әбисе янында. Әби белән онык арасында ныклы бәйләнеш: алар сөйләшергә ярата, кыз якын кешесенең истәлекләрен кызыксынып тыңлый. Маһирә әбинең исенә төшерер нәрсәсе бар. Ул Иске Турай авылында туган. Тугыз баланың бары бишесе генә үсеп җитә. Ә бүгенге көндә икесе исән. Маһирәнең сеңелесе Алма-Ата шәһәрендә яши. Быел ул 90 яшен билгеләп үткән. Үз яшенә озак яшәүче тыныч карый. “Мин кечкенә кыз булганда, 100 һәм 104 ел яшәгән бабай һәм әбине карадым. Әбием бер аяксыз иде, мин аны аркама салып, мунчага алып бара идем. Алар миңа хәстәрлегем өчен бик рәхмәтле булды һәм һәрвакыт озын гомер теләде. Аларның теләкләре чынга аша булса кирәк”, – дип елмая Маһирә Имаметдин кызы. Сугыш башланганда аңа 11 яшь була. Әтисе фронтка китә. Маһирә яшьтәшләре белән бергә хәрби завод ихтыяҗлары өчен эшли – Түбән Троицкийда урман кисә. Кечкенә, ныгымаган куллар гаять авыр эш башкара. “Без урман кистек, ә малайлар аны ат белән чыгарды”, – дип сөйли әңгәмәдәшем. Әтисе фронттан култык таягына таянып кайта, ә әнисе озакламый вафат була. Кыз өч сыйныфны гына тәмамларга өлгерә – исән калу өчен эшләргә туры килә. Колхозда бөтен эшне башкара, бушлай диярлек. Бакчада үскән азык-төлек исәбенә исән калганнар, ә ашатучы сыер чын-чынлап котылу чарасы булган. Егерме бер яшендә Маһирә Ярмәкәй егетенә кияүгә чыга. Мөхәммәдулла армиядә хезмәт иткәннән соң Сельхозтехникада бухгалтер булып эшкә урнаша һәм лаеклы ялга чыкканчыга кадәр шунда намус белән эшли. Беренче елларда яшь гаилә иренең әти-әнисе белән яши, ә соңрак, бергә яшәү елларында, ике йорт сала. Алар, күпләр кебек үк, үз хезмәтләре белән яшәгән: терлек һәм кош-корт асраган, бакчада яшелчә үстергән. Маһирә Имаметдин кызы икмәк пешерү цехында эшли, ул ябылгач, ашханәдә пешерә башлый. Аның тормышында иң яраткан шөгыльләренең берсе тегү эше була – ул оста итеп тегә һәм хәтта иң катлаулы заказларны да кабул итә. Аның ышанычлы аяклы тегү машинкасында күпме матур күлмәк тегелгән, ул бүгенге көнгә кадәр өйдә саклана! Маһирә Имаметдин кызы һәм Мөхәммәдулла Хөснулла улы бу дөньяга өч бала тудырган, аларга һөнәр алырга ярдәм иткән, хезмәткә өйрәткән һәм гаиләдәге төп кыйммәтләрне тапшырган. Хәзер барлык балалар да хаклы ялда һәм Ярмәкәйдә яши. Олы кызы Фәния гомер буе китапханә системасында, уртанчы улы Әнвәр урманчылыкта эшләгән, ә кечесе Айратны югарыда искә алдык. Тормыш иптәше 2010 елда вафат булган, һәм хәзер балалар хезмәт ветераны өчен төп таяныч һәм шатлык. Бүген тормыш тәҗрибәсенә бай әбинең биш оныгы һәм алты оныкчыгы бар. Кайчакта хатирәләр аны дулкынландыра: менә алар, урманда авыр көннән соң, кызлар белән икмәк бүлешә, менә ул ындыр табагында бик тырышып эшли, менә ире белән бергә өй төзелешендә мәшәкатьләнеп йөри. Йөрәктә хәтер яшәгәндә – кеше дә исән. Маһирә әбигә чын күңелдән ныклы сәламәтлек, якты истәлекләр генә телибез.